Η έρευνα στην επιστήμη στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια φάση έντονης ανασύνθεσης peena.gr. Πίσω από τους τους δείκτες της ευρωπαϊκής κατάταξης, αναπτύσσεται ένα τοπίο όπου ιστορικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, σημερινά ερευνητικά κέντρα και μια ανερχόμενη σκηνή νεοφυών επιχειρήσεων προσπαθούν να ευθυγραμμιστούν με τις διεθνείς προκλήσεις. Παρατηρώ στενά αυτόν τον χώρο και σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω μια ουσιαστική χαρτογράφηση. Δεν θα σταθώ σε γενικότητες. Θα αναλύσω συγκεκριμένα δεδομένα, κριτικές χρηματοδοτικών εργαλείων, ψηφιακές τάσεις που αποκτούν βάση στη χώρα και πρακτικές συμβουλές για όποιον κινείται μέσα στον ελληνικό ερευνητικό ιστό. Επιδίωξή μου είναι να προσφέρω μια εικόνα που ενώνει την ανάλυση με τη καθημερινή εμπειρία της καθημερινότητας στα εργαστήρια και στους φορείς καινοτομίας.
Τα ζητήματα και η επόμενη ημέρα
Κάθε τίμια ανάλυση πρέπει να εντοπίσει τις δυσχέρειες. Η φυγή επιστημόνων στο εξωτερικό, αν και έχει μετριαστεί, δεν έχει ανακοπεί. Πολλοί από τους πιο ικανότερους ερευνητές που συνάντησα στα ελληνικά αμφιθέατρα δραστηριοποιούνται σήμερα σε πανεπιστήμια του Μονάχου, του Λονδίνου ή της Βοστώνης. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο μισθολογικό· αφορά με την προβλεψιμότητα της καριέρας, τον διοικητικό όγκο και την απουσία ενός καθορισμένου οδικού χάρτη σταδιοδρομίας μετά το μεταδιδακτορικό. Όσες προσπάθειες, όπως οι θέσεις “Ερευνητή Γέφυρα” του ΕΛΙΔΕΚ, έχουν γίνει, είναι αισιόδοξα βήματα αλλά δεν φτάνουν για να καλύψουν το κενό.
Από την άλλη, παρατηρώ σημάδια αλλαγής που γεννούν αισιοδοξία. Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους μειώνει σταδιακά τη γραφειοκρατία στις ερευνητικές προτάσεις, κάνοντας τη διαδικασία υποβολής πιο προσβάσιμη. Επιπλέον, η ισχυρότερη εμπλοκή της διασποράς μέσα από δίκτυα σαν το Reload Greece ανοίγει κανάλια γνώσης και χρηματοδότησης που δεν ήταν διαθέσιμα μια δεκαετία πριν. Θεωρώ ότι το καθοριστικό τεστ για το ελληνικό οικοσύστημα τα επόμενα χρόνια θα είναι η δυνατότητά του να διατηρήσει τους νέους ερευνητές που τώρα βρίσκονται στη φάση του διδακτορικού και του πρώτου μεταδιδακτορικού. Αν καταφέρουν να δουν έναν ορίζοντες τριών έως πέντε ετών με διαρκή απασχόληση και εξελισσόμενες ευθύνες, το στοίχημα της επιστροφής θα γίνει πολύ πιο ενδιαφέρον.
Κλείνοντας αυτή την ανάλυση, θέλω να εκφράσω μια άποψη που σχηματίστηκε από την μακροχρόνια παρατήρηση του χώρου: η ελληνική έρευνα διαθέτει το ανθρώπινο κεφάλαιο και την τεχνική βάση για να ηγηθεί σε εξειδικευμένους κλάδους, αλλά προϋποθέτει συστημικό αλτρουισμό. Οι επί μέρους επιτυχίες μεμονωμένων ομάδων πρέπει να γίνουν οργανωτική μνήμη και όχι πρόσκαιρες ιστορίες. Αυτό σημαίνει πρακτικά να ζητήσουμε ανοιχτά δεδομένα, αξιοκρατικές διαδικασίες και διαρκή επένδυση σε ανθρώπους. Αν αυτό το πλαίσιο σταθεροποιηθεί, τότε οι τάσεις που σημείωσα δεν θα μείνουν απλές υποσχέσεις, αλλά θα εξασφαλίσουν στη χώρα μια μόνιμη θέση στον παγκόσμιο επιστημονικό χάρτη. Το επόμενο βήμα για κάθε αναγνώστη είναι να ψάξει τις ενεργές ευκαιρίες που είναι διαθέσιμες τώρα, είτε αυτές εντοπίζονται σε μια ανοιχτή πρόσκληση του ΕΛΙΔΕΚ, είτε σε ένα ερευνητικό δίκτυο που περιμένει νέα μέλη.
Συστάσεις για πρωτοεμφανιζόμενους επιστήμονες και καινοτόμους
Αν αρχίζετε τώρα την πορεία στην ελληνική έρευνα, η πιο κρίσιμη ερώτηση που οφείλετε να απευθύνετε στον εαυτό σας είναι αν έχετε δημιουργήσει ένα ανθεκτικό επαγγελματικό σχέδιο που να αντιμετωπίζει την αβεβαιότητα. Δεν φτάνει πια μόνο ένα διδακτορικό. Διαπιστώνω ότι οι πετυχημένοι ερευνητές συνδυάζουν τη δημοσιευτική συνέπεια με δεξιότητες διαχείρισης έργων, δυνατότητα συγγραφής προτάσεων και ένα διεθνικό δίκτυο επαφών που οικοδομείται συνειδητά από νωρίς. Συχνά συμβουλεύω τους νεώτερους να αφιερώνουν τουλάχιστον το είκοσι τοις εκατό του χρόνου τους στην άτυπη δικτύωση, είτε μέσα από ευρωπαϊκές δράσεις COST, είτε συμμετέχοντας σε θερινά σχολεία και συνέδρια με δραστήριο ρόλο.
Ένα άλλο κρίσιμο σημείο είναι η σχέση με την επιχειρηματικό πνεύμα. Δεν εισηγούμαι κάθε ερευνητής να γίνει επιχειρηματίας, αλλά η αντίληψη του πώς μια ανακάλυψη μπορεί να μεταβληθεί σε προϊόν αυξάνει σημαντικά την απασχολησιμότητα. Οι θερμοκοιτίδες του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος διαθέτουν προγράμματα καθοδήγησης που καλύπτουν από την κατοχύρωση ευρεσιτεχνίας έως την παρουσίαση σε επενδυτές. Επίσης, η εκλογή ενός μέντορα από τον χώρο της βιομηχανίας μπορεί να προσφέρει προοπτική που απουσιάζει από την ακαδημαϊκή εποπτεία. Η προσωπική μου αντίληψη είναι ότι η αξία ενός ερευνητή εκτιμάται όλο και περισσότερο από την επάρκειά του να λύνει πραγματικά προβλήματα και όχι απλώς να εκδίδει γι’ αυτά.
Αξιολόγηση ερευνητικού έργου και επίδρασης
Το πώς μετράμε την επιτυχία στην επιστήμη είναι ένα ζήτημα που επαναλαμβάνεται συνεχώς στις ανταλλαγές απόψεων με συναδέλφους. Στην Ελλάδα, το σύστημα αξιολόγησης βασίζεται ακόμη σε μεγάλο βαθμό σε βιβλιομετρικούς δείκτες και στη δημοσίευση σε περιοδικά υψηλού συντελεστή απήχησης. Παρότι αυτό δίνει μια σχετικά αντικειμενική βάση σύγκρισης, αντιλαμβάνομαι ότι συχνά αγνοείται ο κοινωνικός και εκπαιδευτικός αντίκτυπος. Η Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης χρησιμοποιεί κριτήρια που συνδυάζουν την ποιότητα με την ποσότητα, αλλά η πίεση για δημοσιεύσεις μπορεί να καταλήξει σε στρεβλές συμπεριφορές, όπως ο κατακερματισμός των ευρημάτων σε πολλαπλά άρθρα ελάχιστης πρωτοτυπίας. Η κριτική μου στοχεύει στην ανάγκη για μια πιο ολιστική προσέγγιση που θα αποδέχεται την αριστεία στη διδασκαλία, την ανοιχτή επιστήμη και τη συμβολή στη χάραξη πολιτικής.
Παράλληλα, μια νέα τάση που εντοπίζω είναι η σταδιακή υιοθέτηση των αρχών της υπεύθυνης έρευνας και καινοτομίας, όπου η αξιολόγηση δεν σταματά στη δημοσίευση αλλά επεκτείνεται στη συμμετοχή των πολιτών και στη δεοντολογία. Στην πράξη, λίγα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν ενσωματώσει επίσημα τέτοιους δείκτες, αλλά οι συζητήσεις έχουν ξεκινήσει, κυρίως μέσα από ευρωπαϊκά έργα συνεργασίας. Η συμβουλή μου προς νεότερους ερευνητές είναι να καταγράφουν συστηματικά όχι μόνο τις δημοσιεύσεις τους, αλλά και τις παρουσιάσεις σε φορείς, τη συμμετοχή κοινού σε πειράματα και κάθε στοιχείο που δείχνει ότι η δουλειά τους περνά τα όρια του εργαστηρίου. Αυτό αποτελεί όπλο σε αξιολογήσεις που πάνε πέρα από τον h-index.
Μια ερευνητική προσέγγιση στα εργαλεία χρηματοδότησης
Δεν είναι παράλογο να πω ότι η επιβίωση μιας ερευνητικής ομάδας στην Ελλάδα βασίζεται σε αναλογικά μεγάλο βαθμό από την επιτυχία σε ανταγωνιστικές προκηρύξεις. Ο προϋπολογισμός της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Καινοτομίας ενδυναμώνεται σταδιακά, αλλά η εγχώρια βάση παραμένει στενή. Γι’ αυτό, το ελληνικό οικοσύστημα έχει αναπτύξει αξιοσημείωτη εμπειρία στη διεκδίκηση ευρωπαϊκών πόρων. Το Πρόγραμμα “Ορίζων Ευρώπη” είναι ο βασικός πυλώνας, με την Ελλάδα να σημειώνει υψηλά ποσοστά επιτυχίας σε σχέση με το μέγεθος της, ιδιαίτερα στους πυλώνες της αριστείας και των υποδομών. Ωστόσο, η εμπειρία μού δείχνει ότι η εξάρτηση από ένα μόνο κανάλι είναι επικίνδυνη.
Εθνικά και ευρωπαϊκά σχήματα
Το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛΙΔΕΚ) εκτιμάται από την κοινότητα ως ο καταλύτης που έλειπε. Οι δράσεις του για μεταδιδακτορικούς ερευνητές, η στήριξη βασικής έρευνας και οι συνεργασίες με τη βιομηχανία δίνουν μια πιο ευέλικτη λύση στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των μεγάλων ταμείων. Σε πρακτικό επίπεδο, διαπιστώνω ότι οι προκηρύξεις του ΕΛΙΔΕΚ απαιτούν λιγότερη διοικητική προεργασία και αποδίδουν έμφαση στην επιστημονική ποιότητα. Από την άλλη, το ΕΣΠΑ παραμένει ο κύριος παράγοντας για υποδομές και μεγάλης κλίμακας ερευνητικά έργα, με την περιφερειακή διάσταση να λαμβάνει όλο και μεγαλύτερη βαρύτητα. Η συμβουλή μου είναι να μην παραβλέπει κανείς τις περιφερειακές προσκλήσεις, που συχνά έχουν χαμηλότερο ανταγωνισμό και άμεση τοπική εφαρμογή.
Ιδιωτική χρηματοδότηση και επιχειρηματικοί άγγελοι
Μια εξέλιξη που αξίζει ιδιαίτερης κριτικής ανάλυσης είναι η άνοδος των ιδιωτικών κεφαλαίων για την έρευνα, μέσα από εταιρικά ερευνητικά κέντρα και νέα επενδυτικά σχήματα. Εταιρείες τεχνολογίας και φαρμάκων έχουν ξεκινήσει να δημιουργούν δικές τους μονάδες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, προσελκύοντας επιστήμονες που επιδιώκουν σταθερότερες συνθήκες από την ακαδημαϊκή αγορά εργασίας. Επιπλέον, ταμεία επιχειρηματικού κεφαλαίου όπως το Metavallon και το Velocity.Partners χρηματοδοτούν πλέον και spin-offs που προκύπτουν από πανεπιστημιακή έρευνα, μιμούμενα πρότυπα του Ισραήλ. Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι η εκτίμηση της ερευνητικής ωριμότητας: ένα ακαδημαϊκό εύρημα δεν είναι απαραίτητα έτοιμο για εμπορική αξιοποίηση, και η απόσταση ανάμεσα στην απόδειξη της ιδέας και στο προϊόν μένει το μεγάλο ζητούμενο. Χρειάζεται ειλικρινής αυτοεκτίμηση από τις ομάδες.
Τάσεις που ανασχηματίζουν τον κλάδο
Η πιο ισχυρή τάση που εντοπίζω τον τελευταίο καιρό είναι η σταδιακή αλλά επίμονα στροφή προς την εφαρμοστική έρευνα με άμεσα κοινωνικό αντίκτυπο. Δεν αναφέρομαι πια μόνο για τη θεωρητικού αριστεία, αλλά για επικεντρωμένες προσπάθειες στην πράσινη ενέργεια, την ψηφιακή υγεία και την τεχνητή νοημοσύνη. Ερευνητικές ομάδες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Πατρών αναπτύσσουν λύσεις για τη διαχείριση υδάτινων πόρων και την παρακολούθηση σεισμικών φαινομένων με αλγορίθμους μηχανικής μάθησης. Αυτή η στροφή δεν είναι μόνο ακαδημαϊκή επιλογή· εκφράζει και τις κατευθύνσεις χρηματοδότησης όπου οι προκηρύξεις ζητούν πλέον ρητά μετρήσιμο αποτέλεσμα για την κοινωνία και την οικονομία.
Η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης και της επιστήμης δεδομένων
Η τεχνητή νοημοσύνη αποκτάει συγκεκριμένο αποτύπωμα στην ελληνική έρευνα, και δεν αναφέρομαι μόνο στην πληροφορική. Παρατηρώ επιδημιολογικά μοντέλα να εντάσσουν προγνωστικούς αλγορίθμους για την εξάπλωση λοιμωδών νοσημάτων, εργαλεία ανάλυσης αρχαιολογικών ευρημάτων που αξιοποιούν υπολογιστική όραση και συστήματα ψηφιακής διακυβέρνησης με επεξεργασία φυσικής γλώσσας για τη νομοθεσία. Το Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου, το ΙΤΕ και το ΕΚΕΦΕ “Δημόκριτος” συμμετέχουνε σε ευρωπαϊκά δίκτυα αιχμής, ενώ η δημιουργία του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Τεχνητής Νοημοσύνης παρέχει θεσμική υπόσταση. Για έναν νέο ερευνητή, η συμβουλή μου είναι να μην υποτιμήσει τις δεξιότητες στην επιστήμη δεδομένων, ακόμα κι αν το γνωστικό του αντικείμενο φαίνεται μακρινό· η διεπιστημονικότητα είναι το διαβατήριο για σχεδόν κάθε σύγχρονη πρόταση.
Περιβαλλοντική μετάβαση και βιωσιμότητα
Ακολουθώ τις εξελίξεις στους τομείς της ενέργειας και της κυκλικής οικονομίας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί η Ελλάδα κατέχει συγκριτικά πλεονεκτήματα που μπορούν να γίνουν ερευνητική υπεραξία. Οι μελέτες για τα υπεράκτια αιολικά πάρκα στο Αιγαίο, η ανάπτυξη καινοτόμων φωτοβολταϊκών υλικών στο Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας, καθώς και τα προγράμματα βιοοικονομίας που τρέχουν στα Γεωπονικά Πανεπιστήμια, καταδεικνύουν ότι η χώρα μπορεί να εξάγει τεχνογνωσία. Αυτό που κρίνω ενθαρρυντικό είναι η σύνδεση με μεγάλες ενεργειακές εταιρείες που γυρεύουν ερευνητικούς συνεργάτες αντί για απλούς προμηθευτές. Το μήνυμα είναι σαφές: όποιος δημιουργήσει ερευνητικό προφίλ γύρω από την απανθρακοποίηση και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή θα εξασφαλίσει χρηματοδότηση και διεθνείς συμμαχίες.
Η παρούσα κατάσταση της ελληνικής έρευνας
Όταν μιλάω με συναδέλφους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ελληνική ερευνητική παραγωγή συχνά τους ξαφνιάζει. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης, η χώρα παρουσιάζει περίπου 14.000 επιστημονικές εργασίες ετησίως σε περιοδικά με κριτές, με τις βιβλιογραφικές αναφορές να ξεπερνούν τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε επιλεγμένα πεδία. Αυτή η επίδοση δεν είναι συμπτωματική. Τα πανεπιστήμια της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κρήτης, μαζί με ιδρύματα όπως το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, ενισχύουν το σύστημα με σταθερή ροή αποτελεσμάτων. Η παρατήρησή μου είναι ότι η ποιότητα έχει αναβαθμιστεί αισθητά την τελευταία δεκαετία, ακόμα κι αν οι χρόνιοι περιορισμοί στις υποδομές εξακολουθούν εμπόδιο.
Ωστόσο, η πραγματική εικόνα δεν είναι μονόπλευρη. Η υψηλή παραγωγή συμβαδίζει με ένα κατακερματισμένο οικοσύστημα, όπου η διασύνδεση ανάμεσα σε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και παραγωγικό ιστό παραμένει να υπολείπεται του ευρωπαϊκού βορρά. Η χρηματοδότηση παραμένει το κυριότερο αγκάθι. Το ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που κατανέμεται στην Έρευνα και Ανάπτυξη έχει ανέβει, κλείνοντας προς το 1,5%, αλλά εξακολουθεί κάτω από τον στόχο του 3% που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που με απασχολεί ιδιαίτερα είναι η μεγάλη εξάρτηση από τα διαρθρωτικά ταμεία και τα ανταγωνιστικά ευρωπαϊκά προγράμματα, που προκαλεί κύκλους χρηματοδότησης με απότομες εναλλαγές. Παρόλα αυτά, η ανθεκτικότητα της επιστημονικής κοινότητας είναι αξιοθαύμαστη.
Ερευνητικές υποδομές και συνεργατικές δομές
Κανένα ερευνητικό αποτέλεσμα δεν δημιουργείται στο κενό. Στην Ελλάδα, οι υποδομές εκτείνονται από υπερσύγχρονα μηχανήματα έως παρατημένα κτήρια, μια απόκλιση που αντιμετωπίζω συχνά στις περιοδείες μου σε διάφορα ιδρύματα. Ωστόσο, ορισμένες μονάδες αναδεικνύονται. Το Δίκτυο Πραξιτέλης για τον συντονισμό των ερευνητικών υποδομών, το υπερυπολογιστικό σύστημα ARIS που είναι διαθέσιμο μέσω του ΕΔΕΤ, και οι σύγχρονες εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας είναι παραδείγματα που δείχνουν ότι όταν υπάρχει στρατηγική, οι επενδύσεις αποφέρουν καρπούς. Ένα θέμα που με απασχολεί είναι η βιωσιμότητα: πολλές ακριβές υποδομές δεν συμπληρώνονται από σταθερή οικονομική στήριξη για λειτουργικά έξοδα και ειδικούς επιστήμονες, με συνέπεια να μένουν ανεκμετάλλευτες.
Εκτός από τον εξοπλισμό, οι ερευνητικοί σχηματισμοί και τα clusters κερδίζουν στρατηγική σημασία. Στην περιοχή της Αθήνας, το Επιστημονικό Πάρκο “Λεύκιππος” του Δημόκριτου στεγάζει δεκάδες νεοφυείς επιχειρήσεις που εδράζονται στην επιστήμη, ενώ το Thess INTEC στη Θεσσαλονίκη τραβάει επενδύσεις στον τομέα της τεχνολογίας. Ωστόσο, η εμπειρία μου αποκαλύπτει ότι οι συνέργειες ανάμεσα σε διαφορετικούς φορείς δεν δημιουργούνται αυθόρμητα· πρέπει να έχουν επαγγελματική διαχείριση καινοτομίας και γραφεία μεταφοράς τεχνολογίας με ουσιαστική στελέχωση, κάτι που σε πολλά ιδρύματα εξακολουθεί να λείπει. Η υποστήριξη αυτών των δομών είναι βασική συνθήκη για να γίνουν οι υποδομές μοχλός ανάπτυξης.